दंशकाल

अंधाराने भरलेली विहीर ही केवळ एक जागा नसून मनाच्या खोलवर दडलेल्या आठवणी, भावना आणि न उलगडलेल्या रहस्यांचे प्रतीक बनते. विहिरीत डोकावतानाही भीती वाटावी इतका गडद अंधार आहे. त्या अंधारात नेमके काय दडले आहे, हे बाहेरून पाहून समजणार नाही; त्याचा शोध घेण्यासाठी आत उतरावेच लागेल.

आयुष्यातील अप्रिय, असह्य आणि नकोशा वाटणाऱ्या गोष्टी निवेदकाने विहिरीत टाकून दिल्या आहेत. जणू मनाला त्रास देणाऱ्या आठवणींपासून सुटका मिळवण्याचा तो प्रयत्न करत आहे. मात्र, विहीर ही अडगळ टाकण्याची जागा नाही. तिच्या तळाशी दडलेल्या गोष्टींकडे दुर्लक्ष करून त्यांचे अस्तित्व संपत नाही, ही जाणीव या लेखनातून व्यक्त होते.

विहिरीच्या गूढ प्रतिमेच्या माध्यमातून भूतकाळ, भावनिक जखमा आणि मनात खोलवर रुजलेल्या नात्यांचा शोध घेणारा हा कथाभाग वाचकाला अंतर्मुख करतो. स्वतःपासून लपवलेल्या गोष्टींना सामोरे जाण्याचे धैर्य आणि त्यातून उलगडणारे भावविश्व यांची उत्सुकता निर्माण करणारे हे लेखन आहे.