वसंत बापट यांच्या कवितांमधून आधुनिक मराठी कवितेतील विविध लयींचे आणि सौंदर्याचे दर्शन घडते. त्यांच्या कवितेत परंपरेशी जोडलेला धागा आणि स्वतंत्र कलात्मक व्यक्तिमत्त्व यांचा सुंदर मेळ आढळतो. दुर्बोधतेचा आधार न घेता ते जीवनातील विविध अनुभवांना वेगवेगळ्या शैलींतून व्यक्त करतात. अकराव्या दिशेचा शोध घेताना ते लावणीसारख्या लोकपरंपरेतील अभिव्यक्तीलाही तितक्याच सहजतेने कवेत घेतात. मानवी जीवनातील विविधरंगी नाट्य, अनुभवांची समृद्धता आणि कलावंताची अलिप्त वृत्ती त्यांच्या कवितांमधून प्रभावीपणे प्रकट होते. ‘बिजली’ आणि ‘सेतू’ यांनंतर प्रकाशित झालेला हा त्यांचा तिसरा कवितासंग्रह असून त्यांच्या काव्यप्रतिभेच्या विकासाचे विविध पैलू यातून समोर येतात.