मुखवटे

वि. स. खांडेकर यांनी १९७३ मध्ये दृष्टी गमावल्यानंतरही लेखन सुरू ठेवले. या संग्रहातील निबंध त्याच काळातील असून ते सुरुवातीला ‘साप्ताहिक स्वराज्य’मध्ये प्रसिद्ध झाले होते. मानवी जीवनाचा संवेदनशीलपणे घेतलेला वेध हे या लेखनाचे प्रमुख वैशिष्ट्य आहे.
या पुस्तकात माणसाच्या चेहऱ्यामागे लपलेल्या विविध भूमिका, त्याचे स्वार्थ, विचार आणि सामाजिक वर्तन यांचे चित्रण आढळते. व्यवहारातील दांभिकपणा, अंधश्रद्धा, बदलते सामाजिक संबंध आणि लोक काय म्हणतील याची भीती अशा विषयांना लेखक मार्मिक शैलीतून स्पर्श करतात.